Review: Dunkirk (2017)

Commander Bolton: You can practically see it from here.

Captain Winnant: What?

Commander Bolton: Home.

 


Informatie

Regie: Christopher Nolan

Jaar: 2017

Cast: Fionn Whitehead, Tom Hardy, Cilian Murphy, Kenneth BranaghMark Rylance, Harry Styles, e.a.

Genre: Actie, Drama

Distributie: Warner Bros.


 

dunkirk


Recensie

 

In Dunkirk neemt Christopher Nolan ons mee naar de Tweede Wereldoorlog, meerbepaald naar Operatie Dynamo. In de lente van 1940 hebben de Duitsers honderdduizenden geallieerde soldaten omsingeld in en rond Duinkerke. Ze wachten op een evacuatie voordat ze vermoord worden door Hitlers troepen. Het water is te ondiep voor grote schepen; alleen kleine boten en jachten kunnen het strand bereiken. De soldaten hebben een mirakel nodig en een mirakel is wat ze krijgen. Nolan tovert deze gebeurtenis om in een audiovisueel spektakel waarvan hij het script (van amper 76 pagina’s) zelf schreef. Ik dacht niet dat ik een nog grotere fan van de man kon worden maar hij blijft me keer op keer verbazen.

Nolan gooit het over een heel andere boeg dan bij zijn vorige film, Interstellar. Dit is een krachtige, perfect afgelijnde film die een verhaal wil vertellen. Of beter gezegd drie verhalen: Nolan gebruikt drie perspectieven en verhaallijnen die elkaar kruisen. Het ‘klassieke’ oorlogsverhaal wordt op een vernieuwende wijze gebracht: er wordt geen melodramatische achtergrond van de personages verteld en verwacht ook geen bombastische schietgevechten à la Saving Private Ryan. Neen, het sterke aan Dunkirk is dat de film de doodsangst van de Tweede Wereldoorlog laat zien in kleine menselijke handelingen en grote oorverdovende conflicten. We leven mee met de personages omdat ze mensen van vlees en bloed zijn die proberen te overleven. Niet meer, niet minder.

De jonge soldaat Tommy (Fionn Whitehead) rent door de straten van Duinkerke terwijl de kogels rakelings langs zijn hoofd vliegen. Als hij op het strand aankomt ziet hij honderden militairen die staan te wachten. Het is allemaal heel somber, maar het voelt veiliger dan de straten. Tussen de wachtrijen worden lijken begraven. Er zijn geen schepen om hen te redden en geen luchttroepen om hen te beschermen tegen de Duitse bommenwerpers. De jongen is slechts één van de 400.000 soldaten die geëvacueerd moeten worden. Britten, Belgen, Fransen, Poolse officieren, zelfs Canadezen.

Hier komt de Luftwaffe in hun bommenwerpers, zwarte puntjes in de lucht wiens motoren een héél hoog geluid produceren. Tommy is doodsbang en doet wat zijn instinct hem zegt: duiken. De bommen vallen. Chaos. Hij houdt zijn hoofd vast terwijl hij op de grond ligt. Boem. Boem. BOEM. Ze landen steeds dichter en dichter tot op enkele meters van hem af. En dan… stopt het lawaai. Hij is veilig. Tot nu toe. Dit zijn de eerste 5 minuten van Dunkirk. Heftig, toch?

Tommy maakt kort daarna contact met medesoldaten Gibson (Aneurin Barnard) en Alex (Harry Styles). Ondertussen voert gevechtspiloot Farrier (Tom Hardy) een luchtstrijd met de Duitsers terwijl zijn brandstof op begint te geraken. Op zee volgen we meneer Dawson (Mark Rylance) op een klein bootje die samen met zijn twee zonen soldaten uit Duinkerke gaat redden. Onderweg komen ze een getraumatiseerde officier (Cilian Murphy) tegen die absoluut niet wil terugkeren naar ‘de Hel’.


Dunkirk


Nolans films zijn allemaal erg visueel, maar we kunnen wel stellen dat Dunkirk er een schepje bovenop doet. Dit komt vooral door de weinige dialogen, al voelt dat op geen enkel moment vervelend aan. Dit is geen oorlogsfilm met heroïsche speeches, tirades over geliefden in het thuisfront of dystopische verhalen over de toekomst. Het gaat allemaal over het hier en nu en beslissingen die in een vingerknip genomen moeten worden. Zo had Tom Hardy maar een zestal regels tekst vanbuiten te leren. Door zijn pilotenhelm acteert hij hier vooral met zijn ogen, zijn blik spreekt in iedere scène boekdelen. De acteerprestaties zijn buitengewoon goed in deze grote & gevarieerde cast van jonge gezichten & oude veteranen. Spijtig genoeg springt geen enkele acteur eruit; iedereen doet (zoals het een goede acteur/soldaat beaamt) gewoon zijn uiterste best.

Waarom ik de sfeer in deze film 10/10 geef? Dat komt door de uitmuntende cinematografie en al even fantastisch prop design. De vliegtuigen en meeste schepen die je ziet, zijn authentieke voertuigen die echt gebruikt zijn tijdens Operatie Dynamo. Er werd ook zo min mogelijk CGI gebruikt om alles zo spectaculair en realistisch mogelijk in beeld te brengen. Maar grotendeels zorgen de sounddesign en de soundtrack die Hans Zimmer componeerde voor deze hoge score. Griezelige stiltes worden abrupt onderbroken door helse explosies en luide geweerschoten. Het geluid is zo realistisch dat als je je ogen dichtdoet, je rechtstreeks naar het slagveld gekatapulteerd wordt.

De muziek van Zimmer speelt voornamelijk op de achtergrond om de actie te versterken. Maar op sommige momenten schiet de muziek naar de voorgrond om een ongelofelijk mooie spanning te creëren. Een constant getik (waarvoor Zimmer de horloge van Nolan gebruikte) doet ons er bijvoorbeeld aan herinneren dat de dreiging steeds dichterbij komt na iedere seconde, iedere bom, iedere kogel. Het is misschien zelfs enger als dat getik plots stopt; maar waarom? Dat móét je zelf ontdekken bij deze instant classic. Ga zo snel mogelijk naar een cinema bij jou in de buurt (liefst IMAX) en beleef de onvergetelijke ervaring die Dunkirk heet.


Wat vond jij van Dunkirk? Ben je er niet zo’n fan of is het toch één van de beste oorlogsfilms aller tijden? Laat het weten in een reactie.

2 reacties op “Review: Dunkirk (2017)

Geef een reactie