Longread: Mad Men (2007-2015)

Don Draper: “If you don’t like what’s being said, change the conversation.”

Informatie

Bedenker: Matthew Weiner – Jaar: 2007-2015 – Cast: Jon Hamm, Elisabeth Moss, Vincent Kartheiser, January Jones, Christina Hendricks, John Slattery, Kiernan Shipka,… – Genre: Drama – Productie: AMC – Distributie: A-Film Home Entertainment

Ik vind dat deze serie niet de aandacht krijgt die hij verdient, of toch zeker niet in België. Ik ben beginnen kijken vanwege de enorm goede ratings, het unieke genre en omdat één van de schrijvers van mijn all-time favoriete serie The Sopranos (Matthew Weiner) Mad Men bedacht heeft. Ik heb het een aantal keer opnieuw moeten proberen, dat wel. Het klikte niet echt van in het begin. Maar sinds het moment dat ik hooked was, na vier of vijf afleveringen, heeft Mad Men mij enorm gefascineerd. Waarom weet ik eigenlijk niet juist. Komt het door Jon Hamm die een meesterlijke Don Draper speelt, de setting van de jaren ’60, de dialogen, het hele reclamegebeuren (iets wat mij enorm interesseert en hopelijk mijn toekomstige werkomgeving zal zijn) of een mix tussen die vier? Geen idee. Wat ik wel weet is dat Mad Men zeker niet voor iedereen is. Velen haken af na een paar afleveringen omdat ze het tempo te traag vinden of het concept hen niet aanstaat. Maar de mensen die zich door het eerste seizoen kunnen worstelen (voor mij persoonlijk het op één na slechtste seizoen, maar nog steeds geniaal) mogen zich verwachten aan één van de beste series van dit decennium met een fenomenaal goed geschreven script, een subtiel verhaal en memorable maar vooral realistische personages.

Ik ga deze post opdelen in twee delen, zoals altijd eigenlijk. In het eerste deel geef ik een korte en uitgebreide samenvatting van alle seizoenen met mijn favoriete/minst favoriete aflevering, leukste scène en beste quote. In deel 2 geef ik mijn mening/conclusie over de hele serie. Als je liever geen spoilers leest kan je sommige dingen, zoals de korte samenvattingen, beter vermijden.


Seizoen 1

mad-men

 

Het is 1960. Mannen gaan werken en vrouwen blijven thuis om het huishouden te regelen. Iedereen rookt erop los, gaat vreemd en de sterke drank vloeit heel de dag door. Dat is de leefwereld in het Amerika van de jaren ’60, waar Mad Men zich afspeelt. We maken kennis met de medewerkers van het reclamebureau Sterling-Cooper, gelegen aan Madison Avenue in New York. Centraal in het verhaal staat Don Draper, één van de belangrijkste medewerkers.

 

Zoals bij elk eerste seizoen, moet je ook hier de serie leren kennen. Je moet enorm hard gewend raken aan het trage tempo. Dit tempo blijft zo goed als heel de serie hetzelfde en het (subtiele) verhaal kabbelt wat voort. Je leert de personages en hun geheimen kennen. Peggy Olson begint als secretaresse bij het reclamebureau Sterling-Cooper, dat voor de presidentiële campagne van Nixon gaat werken. Ze proberen ook hun belangrijkste klant Lucky Strike gerust te stellen. Gaandeweg het seizoen leren we door o.a. flashbacks de achtergrond van Don Draper (AKA Dick Whitman) kennen. De relatie met zijn vrouw Betty Draper en zijn kinderen wordt ook vaak in beeld gebracht en Peggy’s zelfvertrouwen stijgt sterk wanneer ze promotie maakt als eerste vrouwelijke copywriter van het bedrijf. Pete Campbell (account executive van S-C) komt vlak voor Thanksgiving Don Draper’s grootste geheim te weten. Duck Philips komt op het einde van seizoen 1 bij het bedrijf.

Favoriete aflevering – Nixon vs. Kennedy

screen-shot-2014-07-23-at-1-48-34-amIk vind het altijd heerlijk als politiek terugkomt in een serie; zoals bijvoorbeeld ook bij recente toppers als House of Cards en The Good Wife het geval was. Deze aflevering focust zich op de presidentsverkiezingen van de jaren ’60, tussen Richard Nixon en John F. Kennedy. Het was eens iets anders omdat we meestal niet zoveel te zien krijgen van de Republikeinse kant. In iedere andere serie zouden de personages voor John F. Kennedy supporteren, maar niet in Mad Men. De werknemers van Sterling-Cooper hopen dat Nixon wint omdat zij zijn campagne zouden gaan ontwerpen. We weten allemaal dat Nixon verloren heeft, dus het was fijn om de reacties van de personages te zien na het verlies. We leren ook een andere kant van Don Draper kennen, wie hij écht is. De flashbacks zijn interessanter dan de vorige omdat we hier zien we een volwassen Don Draper tijdens de Vietnam oorlog.

Favoriete scène – De Kodak Pitch

Don Draper laat in deze scène zien waar hij in uitblinkt en probeert de executives van Kodak te overtuigen om voor Sterling-Cooper te kiezen voor een nieuwe reclamecampagne van The Carousel met een geniale pitch (verkooppraatje).

Favoriete quote – Aflevering 1.01

Don: You’re born alone and you die alone and this world just drops a bunch of rules on top of you to make you forget those facts, but I never forget… I’m living like there’s no tomorrow, ‘cause there isn’t one.


Seizoen 2

8580593931_7634064265_b

Februari tot oktober 1962, de tijdsperiode van het 2e seizoen. De Cubaanse rakettencrisis is een prominent thema en Don’s affaires komen aan het licht bij Betty door komiek Jimmy Barrett, met wiens vrouw Don onder andere naar bed is geweest. Buiten de Cubaanse rakettencrisis worden ook andere gebeurtenissen als de American Airlines Flight 1 crash en de dood van Marilyn Monroe (op 5 augustus, mijn verjaardag!) aangehaald.

 

Pete Campbell is in rouw nadat hij te horen krijgt dat zijn vader is overleden in de American Airlines Flight 1 crash en hij zijn erfenis dus kwijt is. Hij beseft dat hij goed moet presteren op zijn werk om zijn decadente levensstijl te kunnen voortzetten. Roger Sterling (één van de twee bazen van Sterling Cooper) verlaat zijn vrouw voor de jonge secretaresse Jane. Peggy blijft het goed doen als copywriter maar ze neemt afstand van het Katholieke geloof door omstandigheden. Don begint een affaire met de vrouw van Jimmy Barrett, wat uiteindelijk resulteert in Don die tijdelijk het huis wordt uitgegooid door zijn vrouw. Ondertussen is Duck niet goed bezig en zijn prestaties zijn middelmatig, hij staat op het punt om ontslagen te worden. Maar hij zorgt er net op tijd voor dat Putnam, Powel & Lowe bereid zijn om Sterling-Cooper te kopen.

Favoriete aflevering – The Jet Set

In The Jet Set gaat Don Draper op business trip naar Los Angeles met Pete Campbell, waar hij een excentriek gezelschap tegen het lijf loopt. Don is zijn bagage verloren op de luchthaven en hij en Pete kunnen niet veel anders doen dan op het hotel blijven. Als hij aan de bar staat ontmoet hij een maan die zegt dat een vriendin van hem, Joy, zijn ogen niet van Don kan afhouden. Van het een komt het ander en voor hij het weet ligt Don met Joy in bed. Ondertussen in New York, verlaat Roger zijn vrouw en regelt Duck Philips de verkoop van Sterling Cooper voor zijn ex-firma PPL. De jonge Europese Kurt komt uit de kast, wat absoluut not done was in de sixties.

Wat ik zo geweldig vind aan deze aflevering is hoe nonchalant Don is. We zien de felle, avontuurlijke Don Draper terug. Hij is zijn bagage verloren en daarom hij kan iemand anders zijn dan zijn persona in New York. De voorbije afleveringen zagen we de rijke Don met onbegrensde mogelijkheden, terwijl sociale conventies voor hem nog steeds moeilijk liggen.

Alles gaat zo traag in Los Angeles in tegenstelling tot in New York. Pete & Don zitten de eerste 20 minuten vooral aan het zwembad naar andere mensen te kijken en Don ziet Betty’s gezicht in een paar vrouwen die voorbijlopen. Hij mist haar dus en heeft spijt van zijn verschillende one-night stands. Toch wordt hij verleidt door Joy, een jonge dame die hij ontmoet en waarmee hij naar Palm Springs trekt. De hele sfeer in deze aflevering lijkt zo dromerig en surrealistisch. Don krijgt een zonnesteek terwijl hij met zijn nieuwe entourage zit te drinken rond het zwembad. Als hij terug bij bewustzijn komt, laat de camera Don zien in de bekende ‘Mad Men’-pose, die je bovenaan deze post kan zien. Ik kan met zekerheid zeggen dat dit één van mijn favoriete afleveringen van de hele reeks is.

Favoriete scène – Don vertrekt naar Palm Springs

Don zegt welgeteld acht (8!) woorden in deze scène en hij komt nog steeds charismatisch over. Joy haar stem lijkt ook verdacht veel op die van Betty, misschien is dat de reden waarom Don besluit, zonder bagage of andere eigendommen (buiten zijn zonnebril), de auto in te stappen en te vertrekken naar Palm Springs.

Favoriete quote – aflevering 2.01

Peggy Olson: Sex sells.
Don Draper: Says who? Just so you know, the people who talk that way think that monkeys can do this. They take all this monkey crap and stick it in a briefcase, completely unaware that their success depends on something more than shoeshine.


 

Seizoen 3

mad_men_season_3_dvd_cover_art

Seizoen 3 speelt zich zes maanden na de laatste aflevering van seizoen 2 af en eindigt in december 1962. De moord op John F. Kennedy is een prominent thema in één bepaalde aflevering. We maken kennis met een nieuw personage, de Engelse Lane Pryce, die account manager wordt. Het seizoen eindigt wanneer ‘The Camelot Era‘ eindigt in Amerika. De personages maken sterke persoonlijke en professionele veranderingen mee.

 

Lane Pryce is de vertegenwoordiger van PPL bij Sterling Cooper, die ongewilde (maar wel budget-verminderende) initiatieven introduceert, zoals het ontslaan van Duck Philips, die verslaafd geworden is aan alcohol. Joan Holloway (office manager bij SC) trouwt met Greg en Roger trouwt met op zijn beurt met Jane. Peggy blijft het goed doen maar haar creatieve ideeën worden vaak genegeerd. Ze heeft regelmatig seks met Duck Philips. Betty krijgt een kind en probeert zo om haar huwelijk met Don tijdelijk te redden. Maar het is duidelijk dat ze uit elkaar gegroeid zijn en op het einde van dit seizoen besluit ze met Henry Francis te trouwen, een man die ze pas ontmoette. Don weet hier (nog) niets van, hij heeft andere zorgen. Hij werkt heel hard (samen met Conrad Hilton, stichter van de Hilton Hotels) en gaat vreemd met de lerares van zijn dochter. Op het einde van dit seizoen wordt duidelijk dat PPL verkocht wordt aan Grey, dus de Mad Men richten hun eigen reclamebureau op.

Favoriete aflevering – Shut The Door. Have A Seat.

Deze aflevering voelt een beetje aan als een heist set-up à la Oceans 11 en is anders dan de rest. Wanneer Don hoort dat PPL verkocht gaat worden aan Grey, besluit hij samen met Roger Sterling en Burt Cooper een nieuw bedrijf op te richten. Ze stellen voor dat Pryce hun allemaal ontslaat, omdat ze zo hun eigen reclamebureau kunnen oprichten. Vervolgens nemen ze belangrijke personen van S-C aan (samen met hun accounts) en stelen ze alle papieren van die accounts, allemaal in één weekend.

Natuurlijk willen ze Pete en Peggy terug, maar ze reageerden allebei heel anders op het voorstel. Pete stemde vrijwel onmiddellijk toe omdat Don hem overdreven veel complimentjes gaf en hem aan te prijzen. Ego-tripper. Peggy wou hetzelfde, maar weigerde eerst. Toen Don het opnieuw probeerde wist Peggy dat als ze nee zei, Don nooit meer tegen haar zou spreken. Don kalmeerde haar en zei dat hij haar voor de rest van zijn leven zou proberen aan te nemen. Pryce wordt uiteindelijk ook ontslagen van PPL en kan meedoen met de nieuwe firma: Sterling-Cooper-Draper-Pryce. Oh ja, Don (die nog geen week zonder vreemdgaan kan) noemde Betty een hoer. Dat was op z’n minst gewaagd.

Favoriete scène – SCDP wordt opgericht

Het idee van Sterling, Cooper, Draper om Pryce hen te laten ontslaan om zo een eigen bedrijf te kunnen oprichten was fantastisch.

Favoriete quotes


Don Draper: When a man walks into a room, he brings his whole life with him. He has a million reasons for being anywhere, just ask him. If you listen, he’ll tell you how he got there. How he forgot where he was going, and that he woke up. If you listen, he’ll tell you about the time he thought he was an angel or dreamt of being perfect. And then he’ll smile with wisdom, content that he realized the world isn’t perfect. We’re flawed, because we want so much more. We’re ruined, because we get these things, and wish for what we had.


Roger: You wanna be on some people’s minds. Some people, you don’t.


Lane: I feel like I just went to my own funeral. I didn’t like the eulogy.


 

Seizoen 4
511xyw6osgl

 

November 1963 tot oktober 1964. In dit seizoen zien we ‘The New Era’ van het nieuw en modern reclamebureau Sterling-Cooper-Draper-Pryce. Don gaat steeds meer drinken en geraakt er stilaan aan verslaafd. Hij begint ook meer en meer seks met vreemden, meestal one-night stands.

 

Pete is een partner geworden van SCDP en hij wilt zichzelf bewijzen als een all-round werknemer (iemand die ‘alles kan’). Lane begint Amerika te appreciëren, maar zijn vrouw is er nog geen fan van. Roger zit heel de dag op zijn kantoor niets te doen en Bert heeft zelfs geen kantoor. Roger maakt Joan zwanger, maar niemand mag daarvan weten. Peggy heeft veel te hoge ambities in haar gedachten waardoor ze minder tijd heeft voor haar familie, ze begint te daten met Abe. Ondertussen gaat het absoluut niet goed met Don. Hij is zeker nog niet bekomen van zijn scheiding en krijgt nog een harde klap te verduren. Op het einde van dit seizoen trouwt hij met Megan, zijn nieuwe secretaresse. Roger zorgt bijna voor het faillissement van SCDP door hun belangrijkste account (Lucky Strike) kwijt te raken. Don schrijft hierover een open brief aan The New York Times, wat niet bij iedereen in goede aarde valt.

Dit seizoen is volgens mij het beste uit de hele reeks en kreeg 19 Emmy-nominaties, het meeste ooit voor een televisieserie.

Favoriete aflevering – The Suitcase

Deze aflevering focust zich op de twee personages Don en Peggy en de relatie tussen de twee. Er zijn veel belangrijke personages in Mad Men, maar Don & Peggy hebben een speciale band. Er zit een belangrijke deadline aan te komen van Samsonite en Peggy en haar team kunnen (in Don’s ogen) niets bruikbaar bedenken. Don reageert bot op elk idee dat het team voorstelt. Het is Peggy’s verjaardag en haar vriend wilt gaan uit eten. Het is ook de beroemde dag waarop Sonny Clay verliest tegen Cassius Clay, later beter bekend als Muhammed Ali. Duck Philips stuurt Peggy bloemen en vraagt haar om creative director te worden bij een nieuw reclamebureau. Don wilt dat de campagne af is voor de deadline en laat Peggy heel de avond/nacht overwerken.

Wat volgt is een rollercoaster aan emoties voor Peggy, Don en de kijker. Don vertelt énorm intieme dingen die enkel één persoon wist terwijl ze na een heftige discussie samen iets gaan drinken. Hun band wordt nog meer versterkt. ’s Nachts komt een dronken Duck Philips het kantoorgebouw binnen gestormd om zijn behoefte te doen op Don’s stoel, maar hij zit in het foute kantoor. Wanneer Don de volgende ochtend slecht nieuws ontvangt en in tranen uitbarst voor Peggy’s ogen, zien we hoeveel de twee om elkaar geven. Jon Hamm & Elisabeth Moss acteren fenomenaal goed in deze aflevering.

Mad Men is niet zo’n serie waarvan je kan voorspellen wat er gaat gebeuren in een aflevering. Bij zo goed als iedere andere serie kan je de mogelijkheden oplijsten na een paar minuten en zo het einde raden. Dan denk ik aan series als CSI of House M.D. Daar wordt een script geschreven waar de kijker op de meest gemakkelijke manier van punt A naar punt B gebracht wordt. Een voorbeeld: Alleen House kan de doodzieke patiënt genezen, zijn team probeert alles wat ze kunnen, House zegt dat ze verkeerd bezig zijn en zegt dat ze het anders moeten doen. Uiteindelijk blijkt House ook fout te zitten maar hij komt bij (bijna) elke aflevering rond 5 minuten voor het einde met een geniale oplossing. Al-tijd hetzelfde. Mad Men houdt er echter van om soms een bocht van 180° graden te nemen en iets te doen wat de kijker absoluut niet verwachtte. Niet dat Don zijn minigun bovenhaalt en zombies begint af te knallen, maar iets realistisch wat iedereen zou kunnen overkomen. Dat doen ze in deze aflevering ook. Zoals in het echte leven weet je nooit wat er kan gebeuren.

Favoriete scène – Discussie tussen Peggy & Don

Eén van de beste scènes in Mad Men. Zoals ik al zei zijn Hamm & Moss géweldig in deze aflevering en dat kun je onder andere in deze scène zien. Mijn andere favoriete scène van dit seizoen komt ook uit The Suitcase, maar die bevat helaas een grote spoiler, dus die kon ik niet laten zien. 🙂

Favoriete quote – 4.12

Roger Sterling: Well, I’ve got to go learn a load of people’s names before I fire them.


 

Seizoen 5

81uzu0mr-pl-_sl1500_

 

Mei 1966 tot de lente van 1967. Don Draper geniet van zijn kersvers huwelijk met Megan Draper en komt dan ook niet zoveel op kantoor. Ondertussen leren Lane, Roger, Peggy, Joan, en Pete dat het ‘iedereen voor zichzelf’ is in hun persoonlijke en professionele levens.

 

Sterling-Cooper-Draper-Pryce heeft het verlies van Lucky Strike amper overleefd en doet moeite om op de markt te blijven. Pete werkt harder dan iedereen en dat werpt zijn vruchten af. Hij haalt een grote klant binnen op een walgelijke manier. Ondanks zijn succes is hij nog steeds ontevreden over zijn prestaties en zijn nieuwe woning. Roger experimenteert met LSD en dit heeft een enorm groot effect op hem. Hij besluit om te scheiden van Jane, en Joan besluit om haar relatie met Greg stop te zetten nadat ze erachter kwam dat hij zich opgegeven heeft om naar Vietnam te gaan. Peggy verlaat SCDP om voor Ted te gaan werken. Don’s huwelijk zit opnieuw vol drama maar hij is gelukkig. Alles gaat goed als hij niet vreemdgaat. Hij is dan ook heel blij als Megan een grote klant binnenhaalt, maar is teleurgesteld als ze besluit om haar acteercarrière voort te zetten. Dat zorgt ervoor dat ze minder tijd zal hebben voor Don. Lane wordt betrapt met het stelen van geld en hangt zichzelf op in zijn kantoor.

Favoriete aflevering – The Other Woman

Dit is weer zo’n aflevering met een rollercoaster aan emoties; afkeer, droefenis, teleurstelling, schaamte en trots. Het toont hoe vrouwen in die tijd behandel werden op de werkvloer. Ken Cosgrove (account executive) en Pete gaan dineren met Herb Rennet, een lid van het selectiecomité van Jaguar. Hij zegt dat de kansen van SCDP om Jaguar te mogen hebben sterk omhoog zouden gaan als hij een nacht met Joan mocht doorbrengen. Pete wilt zeker zijn dat hij Jaguar binnenhaalt en legt het voorstel van Herb uit aan Joan. Ze weigert.

Pete legt het voorstel opnieuw uit, maar dan in een meeting van de partners, en zegt dat ze het account zeker zullen verliezen als ze het niet overwegen. Don veracht het idee en vertrekt, maar de andere partners gaan akkoord en willen Joan $50,000 (nu met inflatie zo’n $400,000) geven. Joan wilt daar bovenop partner worden van SCDP, 5% van de omzet en stemrecht krijgen. Alleen dan zou ze de nacht doorbrengen met Herb. Als Don te weten komt dat Joan heeft toegezegd haast hij zich naar haar appartement om haar te overtuigen het niet te doen. Joan bedankt hem en Don vertrekt naar zijn presentatie. Wat Don niet wist is dat het al gebeurd was.

Don doet in deze aflevering ook enorm bot tegen Peggy, hij gooit briefjes geld in haar gezicht als ze haar idee voorstelt en ze heeft er genoeg van. Ze besluit om te vertrekken en voor Ted Chaough te gaan werken, Don probeert haar nog te overtuigen maar haar besluit staat vast. Peggy glimlacht naar Don als ze staat te wachten op de lift. Ze wist niets van wat er met Joan gebeurd was, en ook al wist ze dat niet, het was een goed idee om te vertrekken.

Favoriete scène – Lane & Pete vechten het uit

Niet mijn favoriete scène van dit seizoen, maar wel één van de grappigste. Want ik heb het nog niet veel vermeld, maar Mad Men is soms ook énorm grappig. Wel meestal met goede verbale humor, niet zoals in deze scène dus. Geniet ervan!

En omdat het kan: Roger die met LSD experimenteert.

Én omdat dit liedje voor dagen in mijn hoofd is blijven zitten wil ik je het zeker niet onthouden: Megan zingt voor Don:

Favoriete quote – 5.09

Michael: I feel bad for you.

Don: I don’t think about you at all.


 

Seizoen 6

51cuchqeyal-_sy445_

 

December 1967 tot november 1968. De personages hebben het moeilijk met de culturele veranderingen en de veranderingen op kantoor, bijvoorbeeld de computer. De hippiecultuur komt in beweging en bands als The Beatles worden groter en groter.

 

Pete wordt de drijvende kracht achter het bedrijf terwijl Roger steeds minder belangrijk wordt. Maar Pete wordt betrapt door zijn schoonvader in een bordeel en hij wordt gedwongen om te scheiden met Trudy. Peggy geniet van haar onafhankelijkheid in haar nieuwe Firma, CGC, maar een toevallige ontmoeting in een café tussen Don en Ted zorgt ervoor dat de twee firma’s fuseren. Peggy komt dus terug onder Don te staan. Don heeft de beslissing van Megan om terug te gaan acteren nog niet verteerd en begint een nieuwe affaire. Zijn werk lijdt er ook onder. Hij laat zijn Don Draper-masker vallen en barst in tranen uit tijdens een meeting. Hij wordt op het eind van het seizoen ontslagen. Pete, Megan & Ted trekken naar Californië.

Favoriete aflevering – The Crash

Het leuke aan Mad Men is dat, niet alleen dat de personages soms experimenteren met drugs, maar als je naar hen kijkt, de kijker ook het gevoel heeft dat hij aan de drugs zit. Wanneer de werknemers van SCDPCGC (bekt niet lekker, he?) speed krijgen toegediend, zien we dat tijd geen betekenis meer heeft en black-outs & hallucinaties een normale zaak zijn.

We komen meer te weten over Stan Rizzo, de nieuwe art director. Zijn rare, glimlachende, drugsverslaafde persona verbergt het verlies dat hij voelt van zijn overleden neef in Vietnam. Hij kuste Peggy, maar zij zei hem dat seks geen oplossing was voor de rouw. Sally is die dag alleen bij Don thuis op zijn appartement en wordt opgeschrikt door een zwarte vrouw. Ze zegt dat ze haar oma Ida is, maar ze is eigenlijk gewoon een dievegge. Sally wantrouwt haar en wacht tot Megan thuiskomt.

We zien opnieuw flashbacks van Don in zijn tienerjaren. Hij woont in een bordeel en hij wordt ontmaagd door een prostituee, maar wilt dat eigenlijk niet.

Favoriete scène – Don krijgt een ‘energy serum’

In deze scène krijgt Don speed toegediend van de dokter. Het begin van een dromerige bizarre aflevering.

Favoriete quote

Don: I was an orphan. I grew up in Pennsylvania in a whorehouse. I read about Milton Hershey and his school in Coronet magazine or some other crap the girls left by the toilet. And I read that some orphans had a different life there. I could picture it. I dreamt of it – of being wanted. Because the woman who was forced to raise me would look at me every day like she hoped I would disappear. Closest I got to feeling wanted was from a girl who made me go through her john’s pockets while they screwed. If I collected more than a dollar, she’d buy me a Hersey bar. And I would eat it alone in my room with great ceremony…feeling like a normal kid. It said ‘sweet’ on the package. It was the only sweet thing in my life.


 

 

Seizoen 7

Dit seizoen is opgedeeld in twee delen. Deel 1 loopt van januari 1969 tot juni 1969 en deel 2 van april tot november 1970. De personages moeten leren leven met het feit dat de twee kantoren (SCDP & CGC) opgedeeld zijn in New York en Los Angeles en opgekocht door McCann. Don wordt terug aangenomen maar zoekt betere horizonten op.

In het eerste deel doet SCDPCGC doet het verrassend goed zonder Don. Aan het begin van het seizoen zit hij alleen en werkloos in een leeg appartement. Hij kan uiteindelijk aan een job geraken en begint weer goed te presteren. Zijn huwelijk met Megan begint doorheen deel 1 steeds meer te ontbinden. Megan kan niet zo goed acteren als ze dacht en hoort niet thuis tussen haar medestudenten. Ted voelt zich niet lekker in Calfornië, terwijl Pete gelukkiger is dan ooit. Omdat de meeste partners in Californië zitten, probeert Lou (van CGC) Don uit het bedrijf te werken nadat Bert Cooper sterft. Don kan zich hierop voorbereiden en zorgt ervoor dat de partners het bedrijf verkopen aan McCann, waardoor Don enorm veel geld krijgt.

In het tweede deel is iedereen plots veel ouder en hebben ze zich aangepast aan de mode van die tijd. Don is teruggevallen op zijn playboy-vrijgezel leven en is zijn werk bij McCann beu. Als een jonge werknemer een geweldige pitch voorlegt tijdens een meeting, iets waar Don erg goed in is, verlaat hij de meeting en rijdt hij naar het Westen. Betty krijgt kanker en zegt Don dat ze de kinderen bij haar broer achterlaat, omdat zij dingen kunnen bieden die Don niet kan geven. Don komt uiteindelijk op een soort spirituele commune, dichtbij de oceaan.

Het seizoen eindigt met een montage die alle verhalen van de personages afsluit. Hoe die montage eruit ziet moet je zelf maar bekijken 😉

Favoriete aflevering – Time & life

Het begin van het einde. Het feit dat McCann SCP helemaal opslorpt, bracht alle personage samen in één grote melancholische trip naar het verleden. Het vertrek van Don doet ons terugdenken aan simpelere tijden, zoals bij ‘Shut the Door. Have a Seat.’ We krijgen in deze aflevering leuke en boeiende conversaties tussen Don & Roger, Pete & Peggy, Joan & Pete, Roger & Joan. Elk moment is gewoon zo fantastisch in deze aflevering. De nostalgie naar een beter verleden druipt gewoon van elk personage af.

Favoriete scène – Welcome Back, Don

Don in de eerste aflevering van seizoen 7 deel 1. Hier zijn geen woorden voor nodig.

Favoriete quotes

Trudy Campbell: I’m jealous of your ability to be sentimental about the past. I’m not able to do that. I remember things as they were.

Don Draper: This is the beginning of something, not the end.

Conclusie

BlBzCFoIcAA5LzT

Ik ben Mad Men enorm hard aan het missen en ik wacht nog altijd op een serie die de leegte kan opvullen. Misschien maakt de nieuwe serie van HBO Vinyl wel een kans. Hoe dan ook, ik zal nooit meer ‘iets kunnen gaan drinken’ met Don op zondag. Mad Men had het allemaal; karakterontwikkeling, consistentie, fenomenaal acteerwerk, ijzersterke dialogen, sublieme scènes en montages, fantastische schrijvers, prachtige cinematografie en vooral oog voor detail. De serie heeft 105 awards gewonnen (waaronder 16(!) Emmy’s) is is genomineerd voor 300 awards. Props to Matthew Weiner voor het maken van één van de beste series van dit decennium. Als je dit kwaliteitsdrama nog niet gezien hebt, kunnen wij geen vrienden zijn. Het ga jullie goed, cast & crew!

9/10

Als je Mad Men al gezien hebt, wat vond jij ervan? Wat zijn jouw favoriete afleveringen, quotes & personages? Als je het nog niet gezien hebt, waar wacht je op?!

© Fresh Bananaz | Auteur: Joachim Cruysberghs – @iCruysberghs

3 gedachten over “Longread: Mad Men (2007-2015)

Geef een reactie