Review: Arrival (2016)

General Shang: In war, there are no winners, only widows.

Informatie


Regie: Denis Villeneuve

Jaar: 2016

Cast: Amy Adams, Jeremy Renner, Forest Whitaker, Michael Stuhlbarg e.a.

Genre: Drama, Mysterie, Sci-fi

Distributie: Sony Pictures Releasing


large_Arrival-Poster-2016

Recensie


Eerst en vooral: ga deze film alsjeblieft kijken zonder enige voorkennis. Geen trailer bekijken, geen recensie en zelfs geen korte samenvatting lezen. Wandel de cinema binnen en laat je gewoon overweldigen door Villeneuve’s adaptatie van het boek. Geloof me, ’t is het waard.

Eén van mijn favoriete regisseurs aller tijden komt op de proppen met misschien wel de beste sci-fi die ik ooit heb mogen aanschouwen. Toeval? Ik denk het niet. Science fiction was onontgonnen terrein voor de regisseur, de twijfel was dan ook groot bij de fans. Villeneuve (Enemy, Prisoners) heeft -om het zacht uit te drukken- een unieke prent neergezet in het genre. Zo’n film waarvan je na een half uur weet van: ‘Dit wordt een moderne klassieker.’ Dat gevoel had ik direct bij het zien van Arrival. De sfeer, de soundtrack, de cinematografie,… Alle elementen vallen perfect samen en vormen een verbluffend mooi resultaat: de beste science fiction film van het laatste decennium. “Villeneuve did it again.”

Twaalf intimiderend grote ruimteschepen landen op willekeurige plekken verspreid over onze blauwe planeet. De mensheid schrikt. In de openingsscène maken we kennis met linguïste Louise Banks (Amy Adams). We zien hoe haar dochter geboren wordt, opgroeit, ziek wordt en uiteindelijk sterft. Om zichzelf overeind te houden overrompelt Banks zich met haar werk. Ze is dan ook waarschijnlijk de laatste persoon die weet dat er ruimteschepen boven het aardoppervlak zweven. Plots staat het Amerikaanse leger voor  haar deur omdat ze gebruik willen maken van haar diensten. Banks moet samen met een wiskundige (Jeremy Renner) erachter zien te komen waarom de aliens, ook wel heptapods (zevenpotigen) genoemd, naar de Aarde gekomen zijn.

Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. De buitenaardse wezens communiceren met iets wat lijkt op koffievlekken in plaats van met woorden of gebaren. Om de 18 uur wordt een luik van het schip geopend, waarlangs een team van experts het schip kan binnengaan. Zwaartekracht verdwijnt en de aliens komen langzaamaan tevoorschijn in de dichte rook wolk. Ze worden van de mens gescheiden via een glazen wand. Het verhaal wordt heel rustig opgebouwd, de spanning stijgt geleidelijk aan. De griezelig geloofwaardige cast neemt je mee in een geloofwaardige invasie met een grimmig sfeertje. Villeneuve’s vaste componist (Jóhann Jóhannsson) zorgt opnieuw voor een soundtrack die je hartslag doet stijgen. Vreemd gehuil en diep gebrom. Prachtig. De kijker zit constant op het puntje van zijn stoel, afwachtend wat er staat te gebeuren. Geen paniek, we gaan niets verklappen van het bijna perfecte plot. Dat zal je zelf moeten ondergaan.



Bij Arrival zit ’t hem allemaal in de details. Om er bijvoorbeeld voor te zorgen dat alle wetenschappelijke beelden en beschrijvingen kloppen, heeft Villeneuve bejubeld wetenschapper Stephen Wolfram ingehuurd. De ‘koffievlekken’ zijn neergepend in de logogram bible, een boek met meer dan 100 designs. 71 daarvan zijn daadwerkelijk gebruikt. Het streepje viool dat we op het eind te horen krijgen is een palindroom, net als de naam van Banks’ haar dochter. Zo kan ik nog wel even blijven doorgaan. Allemaal heel subtiele en slimme details, zo heb ik het graag.

De kalme en serieuze science fiction mag dan wel raakvlakken hebben met films als Close Encounters of The Third KindContact en 2001: A Space Odyssey maar overstijgt die films zonder moeite. Arrival is een meesterwerk op vlak van sfeer en verhaalopbouw. De aliens zijn geen vijanden die verslagen moet worden maar wel intelligent leven dat de mens beter wilt begrijpen. Amy Adams zet een uitstekend geloofwaardige rol neer, cinematograaf Eric Heisserer zoomt vaak in op haar gezicht om de reacties op de twee aliens weer te geven.

Heisserer maakt de film voor een groot deel zo meeslepend als ze is. Villeneuve vertrouwde voor deze film vooral op die cinematografie, soundtrack en visuele effecten. In plaats van felle kleuren te gebruiken zijn zwart & wit de voornaamst gebruikte kleuren. De aliens en hun koffievlekken zien er griezelig realistisch uit. We zien ook dat het geduld op de legerbasis opgeraakt als men ziet hoe de media het volk beïnvloedt en dat bepaalde landen klaar zijn om hun raketten af te vuren. Allemaal op een prachtige manier in beeld gebracht. Geduld is trouwens ook hét woord om Arrival te omschrijven. Mensen die een actievolle thriller verwachten worden teleurgesteld. Mensen die een rustige film met bizar slimme ideeën verwachten, niet.


 

9 gedachten over “Review: Arrival (2016)

Geef een reactie