Review: Paradise Trips (2015)

Met dank aan Screendependent voor het DVD recensie-exemplaar!

paradise-trips-poster

Informatie

Regie: Raf Reyntjens – Jaar: 2015 – Cast: Gene Bervoets, Jeroen Perceval, Noortje Herlaar, Cedric Van Den Abbeele, Tania Vandersanden, Line Pillet – Genre: Tragikomedie – Distributie: Cinéart

Review

Normaal gezien zijn Vlaamse films niet echt mijn ding, maar omdat Screendependent mij een recensie exemplaar had opgestuurd (waarvoor dank!) gaf ik Paradise Trips een kans. Ik had er mijn twijfels over. Gene Bervoets kende ik alleen van Shrek, waar hij de stem van Ezel insprak. De rest van de cast deed ook geen belletje rinkelen en het verhaal leek niet origineel. Tegen alle verwachtingen in dacht ik dat Raf Reyntjens met zijn regiedebuut mijn kijk op Vlaamse films op een positieve manier zou veranderen, maar een paar serieuze minpunten gooien roet in het eten. 


20150625172612-paradise-trips_05.jpg


In Paradise Trips volgen we Mario Dockers (Gene Bervoets), een norse buschauffeur die al een aantal jaar met pensioen is. Als hij een telefoontje krijgt van een oud-collega besluit hij om nog één laatste rit te maken. De mensen die hij vervoert zijn geen 65-plussers die hun pensioen willen verbrassen in Benidorm, maar een groep hippies die gepakt en gezakt met de nodige drugs naar het Lost Theory festival in Kroatië wil vertrekken. De vrouw die de busmaatschappij Paradise Trips inhuurde blijkt de nieuwe vriendin te zijn van Mario’s vervreemde zoon Jim. Als vader en zoon elkaar ontmoeten moeten ze niets van elkaar weten en proberen ze elkaar zoveel mogelijk te vermijden. De zoon van het koppel heeft geen idee wie zijn opa is en Jim is ook niet van plan om het hem te vertellen. De kleine Sunny (Cedric Van Den Abbeele) kan het echter goed vinden met zijn opa en vergelijkt hem met Super Mario terwijl hij zijn highscore op zijn Nintendo DS verbreekt.

De film begint pas echt als Mario en zijn reizigers aankomen op het festival in Kroatië. De vrije levensstijl van de hippies laat Mario nadenken over hoe chagrijnig en bekrompen hij soms kan zijn. Het is mooi om te zien hoe het hoofdpersonage evolueert van een chagrijnig en bekrompen man in een joviale en blije kerel doorheen de film. Na een hele hoop cliché’s die je wel kan verwachten bij ‘hippies versus een gepensioneerde Antwerpenaar‘ leert Mario zichzelf beter kennen en kan hij de cultuur uiteindelijk appreciëren.

Voor de rest is de film niet erg speciaal. In deze tragikomedie worden de confrontatie tussen vader en zoon, de reden voor het verbroken contact en de scène waar Mario geestverruimende middelen benut net iets te lang uitgesteld. Het plot is verre van origineel of verrassend, om nog maar te zwijgen over het banale script. Triestig hoe sommige verhaallijnen niet genoeg aan bod komen of zelfs worden stopgezet, met talloze plot holes als resultaat. Raf Reyntjens heeft naast de regie ook het scenario geschreven, iets wat hij beter door iemand anders had laten doen. De locatie is één van de betere dingen in Paradise Trips, het kleurrijke en vrolijke festivalterrein zorgt voor een leuk contrast met de grauwe bus waar de eerste helft van de film zich voornamelijk afspeelt. Gene Bervoets speelt zijn rol uitstekend en weet sympathie op te wekken voor zijn personage. Naast Bervoets laat Cedric Van Den Abbeele ook knappe acteerprestaties zien, wat in de meeste gevallen niet gemakkelijk lukt bij kinderen.

Conclusie

Het zal niet de beste Vlaamse film zijn die je ooit zag, maar dat probeert Paradise Trips ook niet te zijn. De boodschap van de film, familiale waarden koesteren, zet het feel good aspect van de film extra in de verf. Er zat zoveel meer in deze film, maar het werd helaas niet gebruikt. Ik verwachtte een fenomenale trip met een groep hippies, maar kreeg een bad trip die ik het liefst niet wil herbeleven.

5/10

 

© Fresh Bananaz | Auteur: Joachim Cruysberghs – @iCruysberghs

5 reacties op “Review: Paradise Trips (2015)

  1. Er zijn wel degelijk hele goeie Vlaamse films gemaakt de laatste jaren. Je hebt er wellicht niet de juiste uitgepikt, hoewel ik hoor dat Gene Bervoets fenomenaal is. Bovendien zit ook Jeroen Perceval in de film. Nog zo’n fantastisch acteur.
    Als je hele goeie Vlaamse films wil zien, probeer dan deze eens: Rundskop (waauw!), The broken circle breakdown, De helaasheid der dingen, Loft, De zaak Alzheimer, enz. Stuk voor stuk films met veel meer eigenheid en authenticiteit dan alle Hollywoodfilms samen 😊

    1. Helemaal met je eens Kurt. Jullie leveren prachtige films af waar Hollywood en wij Nederlanders nog van kunnen leren. Ook wel benieuwd naar deze film.

Geef een reactie