Review – Pirates of The Caribbean: Salazar’s Revenge (2017)

Carina Smyth: I’m not looking for trouble!

Captain Jack Sparrow: What a horrible way to live.


Informatie

Regie:  Joachim Rønning,  Espen Sandberg

Jaar: 2017

Cast: Johnny Depp, Javier Bardem, Geoffrey Rush, Brenton Thwaites, Kaya Scodelario, e.a.

Genre: Actie, Avontuur, Fantasy

Distributie: Walt Disney Pictures


Pirates of The Carribean: Salazar's Revenge


Recensie

 

Het gaat de laatste tijd niet goed met Johnny Depp. Hij heeft eind vorig jaar een vechtscheiding moeten verwerken; de introverte acteur zou volgens zijn ex thuis veranderen in een alcoholische gek die haar bont en blauw slaat en flessen wijn kapot smijt. Alsof dat nog niet genoeg was kwamen de kosten van zijn excentrieke levensstijl boven water: 30.000 dollar aan wijn en 200.000 aan privéjets per maand, 3,6 miljoen jaarsalaris voor zijn 40-koppige staf, 14 villa’s en penthouses, enzovoort. Bij Disney vreesden ze dat door de imagoschade van de Hollywood-ster de populariteit van hun –op een bekende Disney Land attractie gebaseerde- atesates of The Carribean-franchise zou kelderen. Daarom was Depp niet te zien in de eerste trailers van de nieuwste PoTC-telg. De briljante beslissingen die hij in 2003 nam (om Jack Sparrow vettig haar en oogschaduw te geven, zodat het personage op Keith Richards zou lijken) was de filmstudio blijkbaar helemaal vergeten. Is Pirates of The Carribean: Salazar’s Revenge de welgekomen redding van Depp’s carrière of is hij écht de meest overbetaalde acteur van Hollywood? 

We volgen Cap’n Jack Sparrow (Johnny Depp) die gezocht wordt door de jonge Henry Turner (Brenton Thwaites), inderdaad, zoon van Will (Orlando Bloom). Moest je je het nog herinneren: papa Turner gaat sinds de derde film gebukt onder een zware vloek. Zijn zoon Henry besluit om Jack uit de gevangenis te bevrijden in ruil voor hulp zijn vader te helpen. Als de twee mannen even later de bevallige Carina (Kaya Scodelario) tegen het lijf lopen zijn ze klaar om op zoek te gaan naar de drietand van Poseidon. Die almachtige drietand kan alle vloeken op zee beëindigen. Handig voor Will als ze die vinden, minder handig voor de schrijvers van de zesde film.  Welke mythische wezens moeten ze nu in de film verwerken om origineel te blijven? Vervloekte schurken kunnen al niet meer gebruikt worden… Dan maar snel de vervloekte Salazar (Javier Bardem) op het scherm toveren -nu het nog kan!-, die toevallig een eitje te pellen heeft met Jack over een vroegere kwestie.

Laten we eerlijk zijn: Pirates of The Caribbean is een franchise die al sinds deel 1 sterk daalt in kwaliteit. Dat kan ook gezegd worden over Fast and The Furious (met het pijnlijke achtste deel Fate of The Furious) en SAW. Verbinski wist met The Curse of The Black Pearl een klassiek genre nieuw leven in te blazen. Hij had zijn focus vooral gelegd op humor en het opbouwen van spanning maar verloor zijn personages en mooie actiescènes daarbij niet uit het oog. Daarnaast moest hij ook een redelijk complex verhaal op een gemakkelijk te volgen manier in beeld brengen. Al die vaardigheden maakten een grote indruk. A Dead Man’s Chest was al heel wat minder goed maar nog steeds leuk om naar te kijken en aan At World’s End ga ik geen woorden vuil maken. Maar Marshall’s regie van On Stranger Tides kwam nog niet in de buurt van die van Verbinski. Vanaf toen werd het duidelijk dat een goeie regisseur het succes van PoTC bepaalt. Dus niet de cast, noch het verhaal.



De Noorse regisseurs die Salazar’s Revenge voor hun rekening namen hebben gefaald. Zelfs de humor en spanning wisten de twee heren niet goed uit te voeren. Jammer. Maar het ligt bij deze film niet alleen aan de mindere regie. De twee grote problemen zijn het ‘back to the roots‘-idee dat de schrijvers hadden én het ‘been there done that‘-gevoel dat de kijker eraan overhoudt. Deel vijf zou even episch worden als het eerste deel, inclusief een goed verhaal, actie en leuke personages. That didn’t work out so well, did it? Jack Sparrow heeft zijn charmes allang verloren en is niet meer verrassend of grappig. De film wordt soms zelfs minder leuk als het personage in beeld verschijnt… En als hét boegbeeld van een franchise niet meer weet te boeien, dan weet je dat er een groot probleem is.

Het verhaal is ook niet om over naar huis te schrijven. Net als in de eerste film moet ook hier een magisch voorwerp gevonden worden. Natuurlijk is de reis daarnaartoe en de betrokkenheid van de personages belangrijker dan te weten of ze het wel of niet gaan vinden. Qua personages wordt er óók weer teruggegrepen naar deel 1. Jack Sparrow wordt vergezeld van twee tortelduifjes -die toevallig iets te hard op Will Turner en Elisabeth Swann lijken- terwijl hij onderweg verrassend genoeg Barbossa (Geoffrey Rush) tegenkomt. Scodelario’s personage wordt door haar corset voorzien van een opvallend diepe decolleté, waar haar mannelijke tegenspelers graag mopjes over maken in zowat elke scène. Gaaaaaap… Javier Bardem wordt overspoeld door CGI en kan daarom zijn kwaliteiten als acteur niet bovenhalen. Moet ik nog doorgaan? Ik denk het niet.

3 reacties op “Review – Pirates of The Caribbean: Salazar’s Revenge (2017)

  1. Pirates 1 was lachen, twee wel prima. Drie was een ramp en vanaf daar is het alleen maar slechter geworden. Niet alleen de films, ook Depp’s acteerwerk. Sinds Jack Sparrow kan Depp alleen maar één soort personage neerzetten, lijkt het wel.

Geef een reactie